Bawa kamma 3

הַמַּנִּיחַ אֶת הַכַּד בִּרְשׁוּת הָרַבִּים וּבָא אַחֵר וְנִתְקַל בָּהּ וּשְׁבָרָהּ, פָּטוּר. וְאִם הֻזַּק בָּהּ, בַּעַל הֶחָבִית חַיָּב בְּנִזְקוֹ. נִשְׁבְּרָה כַדּוֹ בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, וְהֻחְלַק אֶחָד בַּמַּיִם, אוֹ שֶׁלָּקָה בַחֲרָסֶיהָ, חַיָּב. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, בְּמִתְכַּוֵּן, חַיָּב. בְּאֵינוֹ מִתְכַּוֵּן, פָּטוּר:

Jeśli ktoś umieszcza dzban w domenie publicznej, a inny podchodzi, potyka się o niego i go łamie, on (ten, który go rozbił) nie ponosi odpowiedzialności, [ponieważ ludzie (tj. Piesi) nie mają zwyczaju patrzeć na ziemię] . A jeśli został przez to zraniony, właściciel miotacza odpowiada za jego kontuzję [nawet jeśli zrzekł się jego własności. Bo jeśli ktoś zrzeka się własności przedmiotów, które mogą wyrządzić krzywdę, których nie miał prawa wyrządzać (tj. Umieszczać tam) na początku, to tak, jakby nie wyrzekł się ich własności.] Gdyby (potknął się i) jego dzban włamał się do domeny publicznej, a ktoś poślizgnął się na wodzie lub został zraniony przez jej odłamki, ponosi odpowiedzialność. [Albowiem on (ta tanna) utrzymuje, że potknięcie się jest (należy je traktować jako) zaniedbanie, a nie jako przypadek, z którego jest on odpowiedzialny.] R. Juda mówi: Jeśli on ma zamiar [zdobyć odłamki i wodę po jego dzban jest zepsuty], jest on odpowiedzialny [za szkody, które wyrządzają, bo to jego bor spowodował szkody], ale jeśli nie ma zamiaru [je zdobyć, to skoro powstały w wypadku (R Juda uważa, że ​​potknięcie się nie jest zaniedbaniem), odłamki i woda są (uważane za) po wypadku (wyrzeczone) i nie ponosi odpowiedzialności. [Halacha jest zgodna z R. Judą, że potknięcie się nie jest (uważane za) zaniedbanie. A ponieważ jest to (uważane za) przypadek, a on nie miał zamiaru zdobywać odłamków i wody, to tak, jakby nigdy nie należały do ​​niego, a on nie ponosi odpowiedzialności za spowodowane przez nie szkody.]

הַשּׁוֹפֵךְ מַיִם בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, וְהֻזַּק בָּהֶן אַחֵר, חַיָּב בְּנִזְקוֹ. הַמַּצְנִיעַ אֶת הַקּוֹץ, וְאֶת הַזְּכוּכִית, וְהַגּוֹדֵר אֶת גְּדֵרוֹ בְּקוֹצִים, וְגָדֵר שֶׁנָּפַל לִרְשׁוּת הָרַבִּים, וְהֻזְּקוּ בָהֶן אֲחֵרִים, חַיָּב בְּנִזְקָן:

Jeśli jeden wyleje wodę do domeny publicznej, a inny zostanie przez to zraniony, ponosi odpowiedzialność za odniesione obrażenia. [Nawet jeśli ma na to pozwolenie, jak w porze deszczowej, kiedy wolno wlewać wodę do domeny publicznej, to jednak, jeśli ktoś został przez to zraniony, ponosi odpowiedzialność za swoje obrażenia.] Jeśli ktoś wydziela ciernie lub szkło [w domenie publicznej] lub jeśli ktoś wbija ciernie w swój płot [tak, aby wystawały do ​​domeny publicznej (ale jeśli trzyma je w swojej domenie, a inny jest przez nie ranny), nie ponosi odpowiedzialności, ponieważ mężczyźni nie są ocierają się o ściany)] lub jeśli jego płot wpadł do domeny publicznej i inni zostali przez nie ranni, ponosi odpowiedzialność.

הַמּוֹצִיא אֶת תִּבְנוֹ וְאֶת קַשּׁוֹ לִרְשׁוּת הָרַבִּים לִזְבָלִים, וְהֻזַּק בָּהֶן אַחֵר, חַיָּב בְּנִזְקוֹ, וְכָל הַקּוֹדֵם בָּהֶן זָכָה. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, כָּל הַמְקַלְקְלִין בִּרְשׁוּת הָרַבִּים וְהִזִּיקוּ, חַיָּבִין לְשַׁלֵּם, וְכָל הַקּוֹדֵם בָּהֶן זָכָה. הַהוֹפֵךְ אֶת הַגָּלָל בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, וְהֻזַּק בָּהֶן אַחֵר, חַיָּב בְּנִזְקוֹ:

Jeśli ktoś zabierze swoje siano i słomę do domeny publicznej w celu uzyskania nawozu, [tj. Tak, że ulegnie rozkładowi i stanie się nawozem dla pól lub winnic], a inny zostanie przez to zraniony, będzie odpowiedzialny za swoje obrażenia. A kto pierwszy (weźmie je), zdobędzie je, [rabini go ukarali]. R. Szymon b. Gamliel mówi: Wszyscy, którzy niszczą domenę publiczną, [nawet jeśli robią to legalnie (jak w czasie, gdy wywożony jest nawóz)], jeśli wyrządzi to krzywdę, muszą zapłacić; a kto jest pierwszy (by wziąć rzeczy tam umieszczone), nabywa je. Jeśli ktoś odwróci odchody zwierzęce w domenie publicznej, a inny zostanie w ten sposób zraniony, ponosi odpowiedzialność za swoje obrażenia.

שְׁנֵי קַדָּרִין שֶׁהָיוּ מְהַלְּכִין זֶה אַחַר זֶה, וְנִתְקַל הָרִאשׁוֹן וְנָפַל, וְנִתְקַל הַשֵּׁנִי בָּרִאשׁוֹן, הָרִאשׁוֹן חַיָּב בְּנִזְקֵי שֵׁנִי:

Jeśli szło dwóch garncarzy, jeden za drugim, a pierwszy potknął się i upadł, a drugi potknął się o pierwszego, pierwszy jest odpowiedzialny za zranienie drugiego. [To w przypadku, gdy pierwszy mógł powstać i tego nie zrobił, w którym to przypadku jest opuszczony. Ale gdyby nie mógł powstać, nie ponosi odpowiedzialności, a orzeczenie jest takie, że potknięcie się nie jest zaniedbaniem.]

זֶה בָּא בְחָבִיתוֹ, וְזֶה בָּא בְקוֹרָתוֹ, נִשְׁבְּרָה כַדּוֹ שֶׁל זֶה בְּקוֹרָתוֹ שֶׁל זֶה, פָּטוּר, שֶׁלָּזֶה רְשׁוּת לְהַלֵּךְ וְלָזֶה רְשׁוּת לְהַלֵּךְ. הָיָה בַעַל קוֹרָה רִאשׁוֹן, וּבַעַל חָבִית אַחֲרוֹן, נִשְׁבְּרָה חָבִית בַּקּוֹרָה, פָּטוּר בַּעַל הַקּוֹרָה. וְאִם עָמַד בַּעַל הַקּוֹרָה, חַיָּב. וְאִם אָמַר לְבַעַל הֶחָבִית עֲמֹד, פָּטוּר. הָיָה בַעַל חָבִית רִאשׁוֹן וּבַעַל קוֹרָה אַחֲרוֹן, נִשְׁבְּרָה חָבִית בַּקּוֹרָה, חַיָּב. וְאִם עָמַד בַּעַל חָבִית, פָּטוּר. וְאִם אָמַר לְבַעַל קוֹרָה עֲמֹד, חַיָּב. וְכֵן זֶה בָא בְנֵרוֹ וְזֶה בְפִשְׁתָּנוֹ:

Jeśli jeden szedł ze swoim miotaczem, a drugi z belką, a dzban pierwszego został złamany przez belkę drugiego, nie ponosi on odpowiedzialności, gdyż obaj mogą tam chodzić. Jeśli nośnik belki (szedł) z przodu, a nosiciel miotacza za nim, a miotacz został złamany przez belkę, nośnik belki nie jest odpowiedzialny, [ponieważ szedł normalnym tempem, a drugi pędził.] A jeśli przewoźnik się zatrzymał, on ponosi odpowiedzialność. A jeśli powiedział przewoźnikowi miotacza, żeby się zatrzymał, nie ponosi odpowiedzialności. Jeśli nosiciel miotacza był (szedł) z przodu, nośnik belki za nim, a miotacz został złamany przez belkę, jest on odpowiedzialny. A jeśli nosiciel miotacza się zatrzymał, nie ponosi odpowiedzialności. A jeśli kazał przewoźnikowi wiązki zatrzymać się, ponosi odpowiedzialność. To samo dotyczy jednego przychodzącego ze swoją lampą, a drugiego ze swoim lnem.

שְׁנַיִם שֶׁהָיוּ מְהַלְּכִין בִּרְשׁוּת הָרַבִּים אֶחָד רָץ וְאֶחָד מְהַלֵּךְ, אוֹ שֶׁהָיוּ שְׁנֵיהֶם רָצִים, וְהִזִּיקוּ זֶה אֶת זֶה, שְׁנֵיהֶם פְּטוּרִין:

Gdyby dwóch chodziło w domenie publicznej, jeden spacerował, a drugi biegał. Lub jeśli dwóch biegło i zranili się nawzajem, obaj nie ponoszą odpowiedzialności. [Nasza Miszna jest wadliwa. Oto, czego uczono: jeśli jeden biegał, a drugi chodził w wigilię szabatów lub świąt, lub jeśli obaj biegali w inne dni w roku, obaj nie ponoszą odpowiedzialności. Bo w wigilię szabatów i świąt ten, kto biegnie, jest do tego upoważniony, biegając tak, jak robi to ze względu na micwę, aby przygotować swój szabat i potrzeby świąteczne, za co nie ponosi odpowiedzialności. A w inne dni w roku, kiedy obaj biegną, ponieważ obaj odbiegają od normy, obaj nie ponoszą odpowiedzialności].

הַמְבַקֵּעַ בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד וְהִזִּיק בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, בִּרְשׁוּת הָרַבִּים וְהִזִּיק בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד, בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד וְהִזִּיק בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד אַחֵר, חַיָּב:

Gdyby ktoś rąbał [drewno] w domenie prywatnej i powodował szkody w domenie publicznej; w domenie publicznej i wyrządził szkody w domenie prywatnej [innym]; w domenie prywatnej [własnej] i spowodował szkodę w innej domenie prywatnej, ponosi odpowiedzialność. [Mimo że robi to w swojej własnej domenie i nie ma tam wielu, którzy powinniśmy powiedzieć, że powinien był być ostrożny, jest jednak odpowiedzialny.]

שְׁנֵי שְׁוָרִים תַּמִּים שֶׁחָבְלוּ זֶה אֶת זֶה, מְשַׁלְּמִים בַּמּוֹתָר חֲצִי נֶזֶק. שְׁנֵיהֶם מוּעָדִים, מְשַׁלְּמִים בַּמּוֹתָר נֶזֶק שָׁלֵם. אֶחָד תָּם וְאֶחָד מוּעָד, מוּעָד בַּתָּם מְשַׁלֵּם בַּמּוֹתָר נֶזֶק שָׁלֵם, תָּם בַּמּוּעָד מְשַׁלֵּם בַּמּוֹתָר חֲצִי נֶזֶק. וְכֵן שְׁנֵי אֲנָשִׁים שֶׁחָבְלוּ זֶה בָזֶה, מְשַׁלְּמִים בַּמּוֹתָר נֶזֶק שָׁלֵם. אָדָם בְּמוּעָד וּמוּעָד בְּאָדָם, מְשַׁלֵּם בַּמּוֹתָר נֶזֶק שָׁלֵם. אָדָם בְּתָם וְתָם בְּאָדָם, אָדָם בְּתָם מְשַׁלֵּם בַּמּוֹתָר נֶזֶק שָׁלֵם, תָּם בְּאָדָם מְשַׁלֵּם בַּמּוֹתָר חֲצִי נֶזֶק. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, אַף תָּם שֶׁחָבַל בְּאָדָם, מְשַׁלֵּם בַּמּוֹתָר נֶזֶק שָׁלֵם:

Dwa woły tamimów, które zraniły się nawzajem, płacą pół nezeka z nadwyżki. [Szacują nadwyżkę jednego nad drugim, a ten, który spowodował większe szkody, płaci połowę tego nadwyżki]. Obaj muadim—płacą pełny nezek nadwyżki. One a tam; druga, muad— muad in the tam [tj. jeśli spowodowało większe obrażenia tam, niż tam, tam] —płaci pełny koszt nadwyżki. Tam w muad—płaci pół nezek nadwyżki. Podobnie, dwóch mężczyzn, którzy zranili się nawzajem, płacą pełny nezek z nadwyżki. Mężczyzna w muad i muad w człowieku—płaci cały nezek nadwyżki. Człowiek w tam i tam w człowieku—człowiek w tamie płaci pełny nezek z nadwyżki, [człowiek zawsze będący muadą]; tam w człowieku płaci pół nezeka z nadwyżki, [jest napisane (2 Mojż. 21:31): „Albo jeśli porodzi syna, albo córkę, zgodnie z tym zarządzeniem zostanie mu to uczynione ”. Zgodnie z zarządzeniem wołu żerującego, taki jest nakaz żerującego wołu człowieka. Tak jak w zarządzeniu wołu żerującego wół, tam płaci się pół nezek, a muad, pełny nezek, tak w zarządzeniu wołu żarłocznego tam płaci się pół nezek, a muad - pełny nezek .] R. Akiwa mówi: Również tam, który rani człowieka, płaci pełne nezek nadmiaru. [R. Akiva wyjaśnia „zgodnie z tym zarządzeniem” jako odnoszące się do prawa poprzedzającego ten werset, prawa szor muad (wołu, który jest muad), a mianowicie: „Zgodnie z tym zarządzeniem” shor muad, za które płaci się pełny nezek , „niech to się stanie”—do każdego wołu, który chwyta człowieka, nawet jeśli jest to tam. Halacha nie jest zgodna z R. Akivą.]

שׁוֹר שָׁוֶה מָנֶה שֶׁנָּגַח שׁוֹר שָׁוֶה מָאתַיִם, וְאֵין הַנְּבֵלָה יָפָה כְלוּם, נוֹטֵל אֶת הַשּׁוֹר. שׁוֹר שָׁוֶה מָאתַיִם שֶׁנָּגַח שׁוֹר שָׁוֶה מָאתַיִם, וְאֵין הַנְּבֵלָה יָפָה כְלוּם, אָמַר רַבִּי מֵאִיר, עַל זֶה נֶאֱמַר (שמות כא) וּמָכְרוּ אֶת הַשּׁוֹר הַחַי וְחָצוּ אֶת כַּסְפּוֹ. אָמַר לוֹ רַבִּי יְהוּדָה, וְכֵן הֲלָכָה, קִיַּמְתָּ וּמָכְרוּ אֶת הַשּׁוֹר הַחַי וְחָצוּ אֶת כַּסְפּוֹ, וְלֹא קִיַּמְתָּ (שם) וְגַם אֶת הַמֵּת יֶחֱצוּן, וְאֵיזֶה, זֶה שׁוֹר שָׁוֶה מָאתַיִם שֶׁנָּגַח שׁוֹר שָׁוֶה מָאתַיִם, וְהַנְּבֵלָה יָפָה חֲמִשִּׁים זוּז, שֶׁזֶּה נוֹטֵל חֲצִי הַחַי וַחֲצִי הַמֵּת, וְזֶה נוֹטֵל חֲצִי הַחַי וַחֲצִי הַמֵּת:

Wół (tam) wart sto, który pobił wołu wartego dwieście, a padlina nic nie jest warta —on (nizak) bierze wołu. Wół wart dwieście, który wydał wołu wartego dwieście, a padlina nic nie jest warta—R. Meir powiedział: O tym jest napisane (Wj 21:35): „I sprzedadzą żywego wołu i podzielą jego pieniądze o połowę”. R. Juda rzekł do niego: „A to jest halacha”. [to znaczy z pewnością jest to halacha, którą daje mu sto, co stanowi połowę nezek.] Zadowoliłeś: „I sprzedadzą żywego wołu i podzielą jego pieniądze o połowę”, ale nie zaspokoiłeś ( Tamże): „a także tuszę podzielą na połówki”. Który (raczej jest przykładem tego, o czym pisze Pismo?) Wół warty dwieście, który wydał wołu wartego dwieście, a padlina warta jest pięćdziesiąt zuzów. Ten (nizak) zabiera połowę żywych (zwierzę) i połowę zmarłych, a ten (mazik) połowę żywych i połowę umarłych. [R. Meir i R. Yehudah różnią się pod względem wartości tuszy, gdy w chwili śmierci nie była nic warta, a potem zyskiwała na wartości, nadając się do karmienia psów lub do sprzedaży nie-Żydom. R. Meir utrzymuje, że ocena tuszy należy wyłącznie do nizaków, mazik nie otrzymuje nic z tego i płaci pół nezek. I taki jest cel oświadczenia R. Meira: „Jest o tym napisane:„ I sprzedadzą żywego wołu i podzielą jego pieniądze o połowę ”. To znaczy, że musi mu zapłacić pół nezek z sprzedaż żywego wołu i nic nie odlicza z powodu uznania tuszy. A R. Yehudah utrzymuje, że połowa oceny tuszy trafia do mazika, tak że kiedy mazik przyjdzie zapłacić półnezek nizakowi, odejmuje połowę oceny tuszy od chwili śmierci do czas sądu. I taki jest cel oświadczenia R. Judy do R. Meira: „Zaspokoiłeś:„ I sprzedają żywego wołu ”, ale nie zaspokoiłeś:„ a tuszę podzielą na pół ”,„ to konieczne. podzielić część oceny tuszy, a mazik wziąć połowę. Halacha jest zgodna z R. Yehudah.]

יֵשׁ חַיָּב עַל מַעֲשֵׂה שׁוֹרוֹ וּפָטוּר עַל מַעֲשֵׂה עַצְמוֹ, פָּטוּר עַל מַעֲשֵׂה שׁוֹרוֹ וְחַיָּב עַל מַעֲשֵׂה עַצְמוֹ. שׁוֹרוֹ שֶׁבִּיֵּשׁ, פָּטוּר, וְהוּא שֶׁבִּיֵּשׁ, חַיָּב. שׁוֹרוֹ שֶׁסִּמֵּא אֶת עֵין עַבְדּוֹ, וְהִפִּיל אֶת שִׁנּוֹ, פָּטוּר, וְהוּא שֶׁסִּמֵּא אֶת עֵין עַבְדּוֹ, וְהִפִּיל אֶת שִׁנּוֹ, חַיָּב. שׁוֹרוֹ שֶׁחָבַל בְּאָבִיו וְאִמּוֹ, חַיָּב, וְהוּא שֶׁחָבַל בְּאָבִיו וְאִמּוֹ, פָּטוּר. שׁוֹרוֹ שֶׁהִדְלִיק אֶת הַגָּדִישׁ בְּשַׁבָּת, חַיָּב, וְהוּא שֶׁהִדְלִיק אֶת הַגָּדִישׁ בְּשַׁבָּת, פָּטוּר, מִפְּנֵי שֶׁהוּא מִתְחַיֵּב בְּנַפְשׁוֹ:

Czasami ktoś jest odpowiedzialny za czyn swojego wołu, a nie za swój własny czyn; a czasami nie jest odpowiedzialny za czyn swojego wołu i jest odpowiedzialny za swój własny czyn. Jeśli jego wół zawstydził (człowieka), on (właściciel) nie ponosi odpowiedzialności [jest napisane (Księga Kapłańska 24:19): „człowiek… w swoim bliźnim”, a nie „wół w swoim bliźnim”. Albo też nie ma odpowiedzialności za zawstydzenie bez zamiaru wstydu, czego nie ma w przypadku wołu.]; jeśli zawstydził (mężczyznę), ponosi odpowiedzialność. Jeśli jego wół zaślepił oko niewolnika lub wybił mu ząb, nie jest on za to odpowiedzialny [a jego niewolnik nie zyskuje w ten sposób wolności]; jeśli zaślepił oko swego niewolnika lub wybił mu ząb, ponosi odpowiedzialność, [tj. (Wj 21: 26-27): „wyśle ​​go za darmo”]. Jeśli jego wół uderzył ojca lub matkę, ponosi on odpowiedzialność [za szkody]; jeśli uderzył swego ojca lub matkę, jest zwolniony [z zapłaty, człowiek, który nie jest skazany na śmierć, a także musi zapłacić.] Jeśli jego wół podpalił stos (zboża) w szabat, ponosi odpowiedzialność [a half-nezek, co jest odchyleniem od normy]; jeśli podpalił stos w szabat, nie ponosi odpowiedzialności, ponieważ podlega karze śmierci.

שׁוֹר שֶׁהָיָה רוֹדֵף אַחַר שׁוֹר אַחֵר, וְהֻזַּק, זֶה אוֹמֵר שׁוֹרְךָ הִזִּיק, וְזֶה אוֹמֵר לֹא כִי, אֶלָּא בְסֶלַע לָקָה, הַמּוֹצִיא מֵחֲבֵרוֹ עָלָיו הָרְאָיָה. הָיוּ שְׁנַיִם רוֹדְפִים אַחַר אֶחָד, זֶה אוֹמֵר שׁוֹרְךָ הִזִּיק, וְזֶה אוֹמֵר שׁוֹרְךָ הִזִּיק, שְׁנֵיהֶם פְּטוּרִין. אִם הָיוּ שְׁנֵיהֶן שֶׁל אִישׁ אֶחָד, שְׁנֵיהֶן חַיָּבִין. הָיָה אֶחָד גָּדוֹל וְאֶחָד קָטָן, הַנִּזָּק אוֹמֵר גָּדוֹל הִזִּיק, וְהַמַּזִּיק אוֹמֵר לֹא כִי, אֶלָּא קָטָן הִזִּיק. אֶחָד תָּם וְאֶחָד מוּעָד, הַנִּזָּק אוֹמֵר, מוּעָד הִזִּיק, וְהַמַּזִּיק אוֹמֵר לֹא כִי, אֶלָּא תָם הִזִּיק, הַמּוֹצִיא מֵחֲבֵרוֹ עָלָיו הָרְאָיָה. הָיוּ הַנִּזּוֹקִין שְׁנַיִם, אֶחָד גָּדוֹל וְאֶחָד קָטָן, וְהַמַּזִּיקִים שְׁנַיִם, אֶחָד גָּדוֹל וְאֶחָד קָטָן, הַנִּזָּק אוֹמֵר, גָּדוֹל הִזִּיק אֶת הַגָּדוֹל וְקָטָן אֶת הַקָּטָן, וּמַזִּיק אוֹמֵר לֹא כִי, אֶלָּא קָטָן אֶת הַגָּדוֹל וְגָדוֹל אֶת הַקָּטָן. אֶחָד תָּם וְאֶחָד מוּעָד, הַנִּזָּק אוֹמֵר, מוּעָד הִזִּיק אֶת הַגָּדוֹל וְתָם אֶת הַקָּטָן, וְהַמַּזִּיק אוֹמֵר לֹא כִי, אֶלָּא תָם אֶת הַגָּדוֹל וּמוּעָד אֶת הַקָּטָן, הַמּוֹצִיא מֵחֲבֵרוֹ עָלָיו הָרְאָיָה:

Jeśli jeden wół ścigał drugiego, to (drugi) został ranny — ten (właściciel drugiego) mówi: Twój wół zranił (mój), a drugi (właściciel pierwszego) mówi: Nie, zranił się o kamień —„ciężar dowodu spoczywa na tym, kto pobierze (zapłatę) od swojego sąsiada”. Gdyby dwa [woły dwóch różnych ludzi] ścigały jednego [należącego do innego mężczyzny]—jeden mówi: Twój wół zraniony; drugi: Twój wół zraniony, obaj są zwolnieni, [obaj go odpychają]. Jeśli obaj należeli do jednego mężczyzny, obaj są odpowiedzialni. [Gemara wyjaśnia przypadek Miszny jako jednego z dwóch tamin, tam płacących wyłącznie z ciała. Więc jeśli obaj są przed nami, nizak otrzymuje półnezek spomiędzy obu. Ale jeśli nie ma obu, on (mazik) może powiedzieć: Idź i przynieś dowód, że ten wół wyrządził szkodę, a ja ci zapłacę!] Gdyby jeden był duży, a drugi mały—nizak mówi: Wielki zraniony (mój), [a jego ciało zawiera wartość pół-nezek; a mazik mówi: nie, ten mały wyrządził szkody [weź wartość małego i zgub resztę swojego pół-nezka], jeśli jeden był tam, a drugi muad—nizak mówi: Mud wyrządził szkody; a mazik mówi: Nie, tam to zrobił - „ciężar dowodu spoczywa na tym, który wyciągnie (zapłatę) od bliźniego”. Gdyby rannych (woły) było dwóch—jeden duży i jeden mały; a było ich dwóch, jednego dużego i jednego małego—nizak mówi: Duży zranił dużego, a mały, mały; a mazik mówi: nie, mały zranił dużego, a duży mały, [i chociaż pół-nezek dużego jest duży, możesz go wziąć tylko z mojego małego; a pół-nezek dla swojego małego, weź z mojego dużego]; gdyby jeden był tam, a drugi muad—nizak mówi: muad zranił dużego, a tam - małego; a mazik mówi: Nie, tam zranił dużego, a muad, małego—„ciężar dowodu spoczywa na tym, kto pobierze (zapłatę) od swojego sąsiada”. [Z tymi wszystkimi „ciężarem dowodu itd.” w naszej Misznie, jeśli nie przyniesie dowodu, nie otrzyma nic, nawet wartość tam, a nawet tę małą, do której przyznał (mazik). Bo jeśli ktoś żąda pszenicy od swojego bliźniego i przyznaje się do jęczmienia, nie odpowiada nawet za cenę jęczmienia. Ale jeśli nizak zajmie kwotę, do której dopuścił się mazik, nie zostanie mu ona odebrana.]